گروه مدیریت بازرگانی دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
چکیده: (6 مشاهده)
امید به آینده از مؤلفههای مهم وضعیت اجتماعی جوامع است و با نگرش افراد نسبت به آینده، مشارکت اجتماعی و رفتارهای فردی و جمعی ارتباط دارد. کاهش امید میتواند به افزایش بیاعتمادی، فردگرایی و منفعتطلبی کوتاهمدت و تضعیف مشارکت اجتماعی منجر شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی وضعیت امید به آینده در ایران و جهان و شناسایی روند تغییرات آن انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی ـ تحلیلی است و با استفاده از روش اسنادی و تحلیل دادههای ثانویه انجام شده است. دادهها از پیمایشهای اجتماعی، گزارشهای آیندهپژوهی و شاخصهای بینالمللی مرتبط با امید به آینده گردآوری و در چارچوب نظریه امید اسنایدر، نظریه پنجرههای شکسته و دیدگاه عقل بقاء تحلیل شدهاند. نتایج نشان میدهد امید به آینده در ایران طی دوره مورد بررسی روندی کاهشی داشته و نگرش بدبینانه نسبت به آینده افزایش یافته است. همچنین، ناامیدی درباره آینده در میان مسائل مهم کشور قرار گرفته و میان خبرگان بخش دولتی و خصوصی درباره اهمیت این مسئله شکاف وجود دارد. در سطح جهانی نیز وضعیت امید میان کشورها متفاوت است و عواملی همچون رشد اقتصادی، نوآوری، آموزش و ثبات سیاسی با آن ارتباط دارند. امید به آینده پدیدهای صرفاً فردی نیست، بلکه با شرایط عینی و ادراک جامعه از امکان تغییر و اصلاح شرایط ارتباط دارد؛ ازاینرو، تقویت آن مستلزم ایجاد شواهد واقعی از امکان بهبود، افزایش اعتماد و کارآمدی نهادی و تقویت مشارکت اجتماعی است.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
عمومى دریافت: 1404/4/19 | پذیرش: 1404/6/1 | انتشار: 1404/6/10